+ M y W o R L d +

     วันนั้นที่ฉันได้พบเธอ วันที่ฉันรู้สึกว่าเธอคือคนที่ตามหา

ไม่มีคำใดจะพูดจา ต่างกันที่ภาษา ภาษาที่เราไม่เข้าใจ

 

     รักที่เก็บไว้ รักที่ได้บอกไป ค่ามันมีความหมายเท่าๆกัน

ไม่อยากเป็นเพียงฝัน ให้เธอเข้าใจสักวัน ฉันจะทำให้เธอได้รู้

 

     ภาษาที่เธอนั้นจะเข้าใจ อะไรฉันรู้สึก ไม่มีหนังสือที่บอกไว้

ให้มองลงไปที่หัวใจ จะเจอทั้งความหมาย และรักที่เรานั้นต่างรู้

 

     รักที่เก็บไว้ รักที่ได้บอกไป ค่ามันตรงกับใจของ 2 เรา

ไม่อยากอยู่กับเงา เฝ้ารอวันที่มีแค่เรา นั้นจะมีแต่เพียงความรักที่เข้าใจ

 

     ไม่อยากให้แค่รู้สึกอยู่ ขอเพียงเราได้รู้ว่ารักมันเป็นอย่างไร

ที่แท้ที่เราเข้าใจ ให้เรานั้นได้สัมผัสกับความรักที่รู้ใจ

 

      รักที่เก็บไว้ รักที่ได้บอกไป ค่ามันมีความหมายเท่าๆกัน

     ไปดูตัวอย่างหนังเรื่องนี้มา เลยทำให้มีอารมณ์+เวลามา up

หลังจากไม่ได้เข้ามาที่นี่ 8 เดือนกว่าๆ

     ก็คงเป็นเพราะชื่อหนังเรื่องนี้มันไปคล้ายกับคำๆนึงในหนังเพื่อนรักเพื่อน

แห่งทศวรรษ "ฉันรักแกว่ะ" นึกออกกันมั้ยอ่ะว่าเรื่องไร

     ยิ่งหนังเรื่องนี้ได้รับคำยกย่องมาว่าเป็น "หนังรักที่ดีที่สุดของคุณพจน์ อานนท์"

มันยิ่งทำให้อยากดู รอปิดเทอมนี้มีวันหยุดอาทิตย์ละ 2 วัน ยังไงก็จะไปดูให้ได้

    

     8 เดือนกับอีก 10 วันที่ผ่านมาของปีพ.ศ.2550 (สรุปรวบยอดเลยแล้วกัน)

 

     ช่วงเวลาที่ผ่านมามีหลายสิ่งหลายอย่างเกิดขึ้นในชีวิต ได้เป็นรุ่นพี่ ได้มีน้องรหัส

(ที่แสนจะน่าลัก) ตอนนี้เวลาเดินผ่านน้องๆ พอได้ยินน้องเรียกว่าพี่ ก็เลยสำนึกได้ว่า

ตอนนี้โตแล้วนี้หว่า เพิ่งจะผ่านวันครบรอบวันเกิดมาเดือนกว่าๆ อายุที่เพิ่มขึ้นมันไม่ค่อย

บอกอะไรกับเรามากเท่าความรับผิดชอบที่ควรจะมีเลย ความรับผิดชอบมันจะโกงอายุ

ไปถึงไหนเนี่ย

     ชีวิตม.5 เหนื่อยซะยิ่งกว่าเหนื่อย สุขภาพก็แย่ ไม่สบาย ไปเรียนไม่ไหวก็บ่อย

เรียนก็ไม่ทันคนอื่นเขา จะจบม.5เทอมแรกสภาพไหนก็ยังไม่รู้เลย

     วิชาที่คะแนนแย่ที่สุดในตอนนี้คงจะเป็นคณิตศาสตร์ ทำไงคะแนนก็ไม่ดีขึ้นซักที

แล้วจะจบไปเป็นเด็กสายวิทย์-คณิตที่สมบูรณ์ได้ไง ถ้าคะแนนคณิตมันไม่ดี

     บางวันก็รู้สึกไม่ค่อยอยากไปเรียนเลย แค่นึกถึงว่าวันนี้ต้องไปผจญกับอะไรบ้าง

มันก็ท้อจะไม่มีแรงจะลุก

    

     อยู่ม.5 ก็ได้มีน้องรหัสกับเขามาคนนึง ดูเหมือนว่าจะดูแลน้องดีไม่หน่อย

น้องทำท่าจะรำคาญแล้วล่ะ ให้ทำไงได้อ่ะ น้องรุ่นนี้น่าเป็นห่วงจะตาย ยิ่งน้องรหัสตัวเอง

ยิ่งน่าเป็นห่วง (ถ้าทำให้รำคาญมาไปก็บอกกันเน้อ จะได้ห่วงแกให้น้อยลง แล้วก็ช่วย

ทำตัวให้มันดีกว่านี้อีกซักนิดนะ จะขอบคุณมาก)

 

     เมื่อไม่กี่อาทิตย์ที่ผ่านมาได้ตัดสินใจทำอะไรบางอย่าง ที่เคยคิดว่าไว้ทำก่อนตายก็

คงจะยังทันอยู่

     ก็บอกความรู้สึกที่เก็บไว้มานานไปแล้วล่ะ ไม่ใช่เพราะอึดอัดหรอกนะ คิดแค่ว่าตอนนี้

ทำใจได้แล้ว และก็ไม่อยากจะรออีก "ต่อให้เวลามันผ่านไปนานแค่นี้ เราก็เหมือนเดิม

สู้ให้นายรู้ เผื่อวันไหนจิ๊บหลับไปแล้วไม่ได้ตื่นขึ้นมาอีก นายก็คงไม่มีโอกาสได้รู้"

     ยอมรับนะว่าตัวเองคงคิดผิด แต่อะไรที่ทำไปแล้ว ตอนนี้คงจะแก้ไขอะไรไม่ได้อีก

 

     ขอบคุณนะที่สุดท้ายแล้วมันก็เป็นอย่างที่จิ๊บกลัว ความรักมันทำให้จิ๊บเสียเพื่อนคนนึงไปแล้ว

ระหว่างเราคงไม่มีอะไรที่ติดค้างกันอีกแล้วล่ะ หลังจากนี้จิ๊บจะเข้มแข็งให้ได้มากที่สุด ยังไงแล้ว

จิ๊บก็ต้องรักตัวเองให้ได้มากกว่าที่รักนาย ในเมื่อเรากลับมาเป็นเหมือนเดิมไม่ได้ ก็ให้มันจบไปแบบ

นี้แหละนะ ถือซะว่าเราเกิดมาเพื่อเป็นเพื่อนกันได้เท่านี้ ขอบคุณช่วงเวลาที่ดีๆ ที่ผ่านมา

ทุกครั้งที่โทรมา จิ๊บก็รู้สึกดีใจนะ แต่ตอนนี้มาคิดดูอีกที เราไม่ควรจะติดต่อกันตั้งนานแล้ว

เพราะมันทำให้จิ๊บกลับมาเป็นคนเดิมไม่ได้ ช่วงเวลาที่เราห่างกัน มันทำให้จิ๊บได้คิดอะไรมากมาย

  "บางครั้งคนเราก็เกิดมาเพื่อรักใครซักคน แต่ไม่ได้เกิดมาเพื่อถูกรัก"

 

     หวังว่าถ้าหลังจากนี้จิ๊บดูเปลี่ยนไปจากที่เคยเป็น ก็ขอให้เข้าใจนะ ว่าจิ๊บทำเพื่อตัวของจิ๊บเอง

ไม่ได้เปลี่ยนไปเพราะนาย

     หลังจากนี้เวลาที่คิดถึง จะปล่อยให้น้ำตามันไหลออกมา เผื่อมันจะได้ช่วยล้างเรื่องราวต่างๆระหว่างเรา

ออกไปได้บ้าง

 

ดีใจที่ได้เป็นเพื่อนกันนะ

 

คำว่า'เพื่อน'มันสำคัญกว่าทุกๆสิ่ง

 

ซักวันนึงหวังว่าเราจะได้กลับมาเป็นเพื่อนกันเหมือนเดิมนะ

 

     อีก 17 วัน ปี พ.ศ.2549 ก็จะผ่านพ้นไปแล้ว

ช่วงเวลาเกือบ 1 ปีที่ผ่านมา พบเจอเรื่องราวตั้งมากมาย

อาจเป็นเพราะว่าใกล้จะสิ้นปีแล้วมั้ง ถึงได้รู้สึกว่าเหนื่อยเหลือเกิน

 

     ช่วงนี้ชีวิตพบเจอแต่เรื่องแย่ๆ มันก็คงเพราะว่าตัวเราเอง

ที่ทำอะไรดีดีอย่างคนอื่นเขาไม่ได้ เลยไม่มีอะไรดีซักอย่าง

 

     มันเหนื่อยมาก เหนื่อยจนไม่รู้ว่าจะทำให้ตัวเองกลับมา

เป็นคนเก่าได้ยังไงแล้ว แค่ช่วงเวลาไม่นาน ก็เหมือนเปลี่ยน

เป็นคนละคน ความเข้มแข็งที่มีมันหายไปหมด

 

     ในตอนเช้า แค่คิดว่าจะต้องตื่นขึ้นมาเพื่อเจอเรื่องราวมากมาย

ก็แทบอยากจะกลับต่อไป โดยไม่ต้องตื่นขึ้นมาอีก ทั้งที่ชีวิตของเรา

มันก็คงไม่ได้แย่อะไรมากมาย แต่คงเพราะว่าเราเหมือนอยู่ตัวคนเดียว

บนโลกใบนี้

 

     ในหัวคิดอยู่แต่เรื่องของ ความตาย เมื่อไหร่ที่ไม่ต้องตื่นขึ้นมาอีก

เมื่อไหร่จะถึงวันนั้น วันที่จิตใจจะได้สงบลงกว่านี้ วันที่จะได้รู้สึกเป็นสุข

แค่ซักครั้งเดียว ก็พอแล้วล่ะ

 

     ไม่รู้ว่าจะต้องเดินต่อไปอีกไกลแค่ไหน ต้องใช้เวลาบนโลกใบนี้อีกนาน

เท่าไหร่ หมดแรงที่จะไปต่อแล้ว

 

     ทุกวันได้ทางเดียวที่จะทำให้รู้สึกดีขึ้นมาก็คือ การร้องไห้ แค่ให้น้ำตา

ได้ไหลออกมา ก็เหมือนได้ปลดปล่อยทุกสิ่งที่อัดอั้นในใจไหลออกมาพร้อม

กับน้ำตา แล้วมันก็ดีขึ้น

 

     วันนี้ก็เป็นอีกวันที่ต้องร้องไห้ออกมา เพราะทนต่อไปไม่ไหวแล้ว

พรุ่งนี้ก็ยังคงต้องตื่นขึ้นมาสินะ จะต้องตื่นขึ้นมาอีกรึป่าว คงยังไม่หมดเวลา

ของเราบนโลกใบนี้สินะ

    

     วันนี้ตอน 8.30 น. มีสอบเคมีเรื่อง ปริมาณสารสัมพันธ์

เมื่อวานตอนเพื่อนโทรมาบอกก็ตกใจมากมายเลย

เคยเรียนเคมีรู้เรื่องซะทีไหนล่ะ แล้วเมื่อวานก็ไม่ได้ไป

เรียนด้วย ก็เลยไม่รู้ว่าเขาจะออกยังไง กลับมาถึงบ้านกะว่า

จะอ่านก่อนแล้วค่อยไปนอน กลายเป็นกลับถถึงบ้านก็ 4 ทุ่ม

แล้ว ไม่มีปัญญาจะอ่านแล้วล่ะ ไปนอนดีกว่า เมื่อเช้าเลยต้อง

นั่งอ่านไปบนรถ แถมไม่รู้เรื่องอีก เลยคิดว่ายังไงคราวนี้ก็ตกแน่ๆ

 

     พอถึงเวลาเข้าแถวก็ท่องสูตร จำทุกอย่างให้ได้มากที่สุด

แต่ในที่สุดก็ยังสับสนอยู่อีก แถมง่วงนอนอีกต่างหาก เลยหาอะไร

ใส่ท้องไว้หน่อย จะได้มีกำลังทำข้อสอบ

 

     พอถึงเวลาทำข้อสอบจริงๆ ก็มีเรื่องให้ต้องเจออีก ไม่เข้าใจว่า

ทำไมครูต้องให้สอบพร้อมกัน 2 ห้อง แล้วทำไมต้องให้ไปนั่งกับคนนั้น

เลยกลายเป็นเรื่องที่เพื่อน(สนิท) จับตามองเป็นพิเศษ ครูใจร้ายมากเลยนะ

ที่ให้เรา 2 คนนั่งทำข้อสอบโต๊ะเดียวกันเนี่ย แต่ยังไงก็ไม่ยอมให้เรื่องนี้

มาทำให้เสียสมาธิเด็ดขาด

 

     ข้อสอบ 7 ข้อ (ข้อเขียน) ให้เวลาทำ 1 ชั่วโมง ตอนแรกก็คิดว่าไม่พอแน่

แต่ถึงให้เวลาทำมากกว่านี้ คนที่ทำไม่ได้อย่างเรามันก็มีค่าเท่ากัน

แต่พอเห็นข้อสอบก็ดีใจขึ้นมานิดนึงตรงที่มันมีแบบฝึกหัดติดมาด้วย

อย่างน้อยก็ต้องทำได้ซักข้อแหละ แต่พอทำไปเรื่อยๆ ก็ทำได้นะ มันดูเหมือนยาก

แต่มันก็ไม่ยากเท่าไหร่มั้ง (รอดูคะแนนสิ ได้ตกอีกรอบแน่ๆเลย)

 

     สุดท้ายพอเอาคำตอบมาตรวจกับเพื่อนก็คิดว่าตัวเองทำถูกนะ ไม่รู้ว่าทุกข้อ

รึป่าว แต่ก็ดีใจที่คำตอบมันเหมือนกับเพื่อนบ้าง

 

     ก็ถือว่าเป็นการสอบเคมีครั้งแรกที่ทำได้มากที่สุด แต่ไม่รู้จะตกรึป่าว หนังสือ

ก็อ่านไปไม่รู้เรื่อง ขอแค่สอบผ่านเถอะนะ ให้ได้มีกำลังใจเรียนหน่อย ผ่านซัก

คะแนนก็จะดีใจมากมาย

 

     ต่อไปนี้ก็จะตั้งใจเรียนเคมีแล้วล่ะ ที่ผ่านมาเวลาเรียนก็ชอบอ่านแต่การ์ตูน

ไม่รู้ว่าอาจารย์เห็นรึป่าว (ขอโทษนะขอรับ) หลังจากนี้จะอ่านการ์ตูนให้น้อยลง

ตั้งใจเรียนให้มากขึ้น เผื่อเกรดเคมีมันจะดีขึ้น เอาซัก 3.5 ก็พอแล้ว น่าเสียดาย

เกรดคราวนี้ อีก 4 คะแนน ก็จะได้ 3.5 แล้ว สู้ สู้นะ จะพยายามให้ถึงที่สุด

อย่างน้อยก็เพื่อแม่ที่รักของเรา

 

     ยังเหลืองานอีกมากมายที่ต้องทำ จบแค่นี้ล่ะนะ ไปคุยกับเพื่อนต่อดีกว่า บาย

 

 

 

 

เนื่องด้วยอาทิตย์นี้ก็วันลอยกระทงแล้ว

แต่ก็ยังไม่รู้ว่าจะได้ไปลอย หรือว่า

จะไปลอยที่ไหนด้วย ที่วัดน้ำก็ท่วมเยอะแล้ว

คงไม่ได้ไปแน่ๆเลย

 

วันนี้มีทำกระทงที่โรงเรียน ตัวเองก็นั่งทำกระทง

ตั้งแต่เกือบๆ 9 โมง มาเสร็จก็ 11 โมงกว่าแล้ว

เห็นคนอื่นเขาก็บอกว่าสวยดีนะ แต่ตัวเองรู้สึก

แปลกๆมากกว่า เพราะถ้ามีความเป็นผู้หญิงในตัวหน่อย

มันก็คงรู้สึกดีนะ แต่นี้มันไม่ใช่นี้นา ความเป็นผู้หญิงมัน

เหลือน้อยเต็มทีแล้วล่ะ

 

กระทงของห้องสวยมากๆเลย ไม่รู้ว่าเพื่อนทำกันได้ยังไง

เกือบเสร็จไม่ทันเวลา เพราะว่าต้องมาถักตะขาบปิด

ขอบกระทงอีก แต่เพื่อนๆเราเก่งอยู่แล้วนี้

 

แต่ว่าสุดท้ายก็เห็นว่าเพื่อนๆมานั่งเสียใจ เพราะว่า

กระทงของห้องได้ที่ 3 เนื่องจากมันเอียง และก็จมนิดนึง

มันน่าเสียดายเหมือนกันนะ นั่งทำกันตั้งแต่ 9 โมง เสร็จ

เกือบบ่าย 3 แล้ว

 

ดีใจกับเพื่อนๆห้อง 2 ด้วยนะ กระทงสวยมากๆ ลงทุนเอา

กล้วยไม้มาย้อมสีกันซะจนมือแดงทุกคนเลย แบบสวยดีนะ

สมแล้วที่ได้ที่ 1

 

แล้วก็ดีใจกับพี่ม.5/1 , ม.5/2 และ ม.6/1 ด้วยนะค่ะ

คราวนี้สายวิทย์ได้รางวัลเกือบครบทุกห้องเลย น่าเสียดาย

ที่ของพี่ 6/2 เสร็จไม่ทัน ไม่งั้นสายวิทย์เราคงได้รางวัลครบ

ทุกห้องแน่ๆเลย

 

วันนี้กลับมาถึงบ้านเลยรีบกินข้าว เสร็จแล้วก็มานอน เพราะว่า

วันนี้เหนื่อยมากมายเลย ทั้งที่วันนี้ไม่ได้เรียนเลยซักวิชาเดียว

แต่มันเหนื่อยยิ่งกว่าเรียนทั้งวันอีก เลยนอนตั้งแต่ 5 โมง ถึง

2 ทุ่มกว่า รู้สึกดีขึ้นเยอะเลย

 

อาทิตย์หน้าไม่มีเรียนวันศุกร์ ไม่รู้จะดีใจดีรึป่าว เพราะว่ามีคณิต

กับฟิสิกส์ของอาจารย์ปิงกับอาจารย์กฤตัชย์ (สะกดชื่อเขาถูกป่าวเนี่ย)

วันนี้ก็ไม่ได้เรียน อาทิตย์หน้าก็ไม่ได้เรียน แย่จัง

 

พรุ่งนี้ก็ต้องไปเรียนอีกแล้ว ทั้งที่อาทิตย์นี้ก็ไม่ได้เรียนกับ

อาจารย์พิเศษเลย ให้พรุ่งนี้อีกวันก็ไม่ได้ จะได้นอนตื่นสายๆหน่อย

 

อาทิตย์แรกของการเรียนเทอม 2 กำลังจะผ่านไปแล้ว

ผลสอบเทอมที่แล้วก็ได้มาแล้ว อะไรๆมันก็กำลังจะผ่านไป

แต่ทำไมตัวเองถึงยังยืนอยู่ที่เดิมก็ไม่รู้ อยากให้ตัวเองโตกว่านี้นะ

ทั้งที่ใครๆก็มองว่าเราเป็นผู้ใหญ่ แต่ก็ยังทำตัวเหมือนเด็กไม่รู้จักโต

ปล่อยชีวิตให้ผ่านไปวันๆ แย่จริงๆเลยชีวิตนี้

 

ตอนนี้มีเวลาอ่านหนังสือมากขึ้นแล้ว แต่ก็ยังไม่ค่อยตั้งใจเท่าไหร่เลย

เหลือเวลาให้อ่านก็ไม่เยอะแล้วด้วย สงสัยคงได้ไปเรียน กีฏวิทยา อย่าง

ที่หวังไว้แล้วล่ะ เพราะว่าอย่างอื่นมันคงต้องใช้ความพยายามที่มากมาย

(ยิ่งไม่ค่อยจะมีอยู่ด้วย)

 

วันนี้จบแค่นี้แล้วกัน เพราะว่าง่วงมากแล้ว

พรุ่งนี้ต้องตื่นมากดูเพื่อนพี่รหัสไปแข่งอีก

 

ชีวิตก็ยังคงต้องดำเนินต่อไปตามทางของมัน

ถึงแม้ชีวิตจะไม่ได้ขึ้นอยู่กับโชคชะตามากนัก

แต่คนเราก็ยังเชื่อเรื่องของโชคชะตาอยู่ดี